Walkure op een paard, standbeeld door Stephan Sinding (1846–1922). Bron: http://commons.wikimedia.org/wiki/File:ValkyrieOnHorse.jpg

.

Hij had nog geprobeerd op één motor een noodlanding te maken, maar toen ook de tweede motor uitviel, bleef er hem niets anders over dan op de knop van zijn schietstoel te drukken. Schrik en paniek overvielen hem, toen er niets gebeurde. Hij zat vast in het kleine vliegtuig, dat nu als een steen naar beneden viel.
Hij sloot zijn ogen kort voordat het vliegtuig op de aarde neerviel en toen hij ze na een geweldige klap weer opende, lag hij op de grond en naast hem stond een heel futuristisch uitziende motor en daarop zat een mooie, donkerharige vrouw, die tegen hem zei: “Wanneer je zo vriendelijk wilt zijn om op te staan, dan kunnen we gaan, want ik moet nog veel meer opdrachten uitvoeren.”
Verward keek hij naar haar op, en het enige dat in hem opkwam was: “wie bent u?”
“Ach ja, ik heb me nog niet voorgesteld, nu, mijn naam is Hilda en ik ben de verantwoordelijke walkure voor dit gebied.”


“Walkure?”, stamelde hij moeizaam.
“Ja, walkure”, was het antwoord, en ze vervolgde: “ik merk, dat je op het moment niet zo snel van begrip bent, daarom zal ik proberen het je in eenvoudige woorden uit te leggen. Je bent zojuist gestorven, en nu ben ik hier gekomen om je naar het walhalla te brengen. Want de gestorvenen moeten niet hier op de aarde blijven rondhangen, dat zou veel te veel geestsmog veroorzaken. Bovendien is het tegen de regels. Nou, sta op en kom hier op de motor zitten, dan kunnen we gaan. Er is later nog tijd genoeg om al je vragen te laten beantwoorden.”
Hij was nog steeds geheel in de war, maar in de ban van de schone vrouw stond hij op, klopte de aarde van zijn kleren en ging achter op de motor zitten. Nauwelijks had hij zijn voeten op de pedalen gezet of daar schoten ze al weg in een adembenemende snelheid. Het ging zo snel, dat alles om hem heen vervaagde tot grijze strepen. Maar voordat hij daaraan kon wennen, remde het snelheidsmonster alweer af en stopte bij de ingang van een reusachtige wolkenkrabber. Ze stegen beide af en hij volgde haar door de ingang. Toen hij binnen om zich heen keek, zag hij een grote ontvangstbalie en daar liep de vrouw, die zich als Hilda had voorgesteld, ook heen. Ze begroette de vrouw van de receptie achter de balie: “hoi Sygun, hier is …. ja, hoe heet je eigenlijk?”, vroeg ze hem onverwachts.
“Eh, ik heet Ralf Derksen, maar ….”.